Kleefelektrode EEG, evoked potentials en EMG

Een kleefoppervlakte-elektrode doet drie beroepen naargelang waar men ze plaatst: opname-elektrode bij oppervlakte-EMG, opvangelektrode bij evoked potentials, en referentie- of massa-elektrode zowat overal.

De oppervlaktemaat is geen comfortdetail. Een elektrode van 20 x 25 mm dekt een breder gebied, vangt dus de activiteit van meer vezels op, wat gewenst is bij globaal oppervlakte-EMG en storend wanneer men een precieze spier zoekt. Het formaat 15 x 20 mm dient in smalle zones, bij kinderen, en overal waar twee elektroden naast elkaar moeten passen zonder elkaar te raken.

De aansluiting is wat in de praktijk blokkeert. De geïntegreerde kabel van 8 cm met pin 0,7 mm gaat op hoofdboxen die die pen verwachten; de touchproof DIN 42802-versies gaan van de korte kabel van 15 cm, om de elektrode naast haar ingang te plaatsen, tot 250 cm om een zaal te doorkruisen. De versie met drukknop heeft helemaal geen kabel: het herbruikbare snoer brengt die aan, en dat is in gebruik de voordeligste optie.

De bipolaire versie van 15 cm draagt twee oppervlakken op dezelfde drager, op vaste afstand. Dat is reële tijdwinst bij zenuwgeleiding, waar de afstand tussen actieve elektrode en referentie van patiënt tot patiënt constant moet zijn opdat de latenties vergelijkbaar blijven.

Alle zijn voor eenmalig gebruik. Zij worden verpakt in zakjes van meerdere elektroden, per twintig gegroepeerd in een doos.