EMG-naald enkele vezel en macro

De enkelvezelelektrode heeft een lateraal opnameoppervlak van 25 micrometer, honderd keer kleiner dan dat van een concentrische. Op die schaal registreert men niet langer een volledige motorische eenheid maar een of twee geïsoleerde spiervezels.

Dat laat toe de jitter te meten, de variabiliteit van het interval tussen twee vezelpotentialen van dezelfde motorische eenheid. De jitter is het referentieonderzoek van de neuromusculaire transmissie, en vaak beslist hij bij een vermoeden van myasthenie wanneer repetitieve tests negatief zijn.

De vezeldichtheid wordt met dezelfde elektrode gemeten: hoeveel vezels van dezelfde motorische eenheid zich in de opvangstraal bevinden. Zij stijgt bij reïnnervatieprocessen.

De macronaald doet het omgekeerde. Haar canule, over een lang stuk niet geïsoleerd, vangt het volledige territorium van de motorische eenheid op, wat een globale maat van haar grootte geeft. Enkele vezel en macro omkaderen zo de concentrische, de ene via het detail, de andere via het geheel.

Twee lengtes in enkele vezel, 25 en 37 mm in 0,45 mm, en een macro in 37 x 0,45 mm. Steriel, voor eenmalig gebruik, per doos van vijf: het zijn gespecialiseerde onderzoeken, geen routineverbruik.