Sensor voor beenbewegingen

Het syndroom van periodieke beenbewegingen wordt gescoord op de activiteit van de tibialis anterior. De referentiemethode blijft oppervlakte-EMG, twee elektroden per been met huidvoorbereiding en gel. Dat is betrouwbaar en het duurt lang, en een elektrode die midden in de nacht loslaat wordt niet opnieuw gekleefd.

De bewegingssensor biedt een andere afweging: een piëzo-elektrisch kastje op het scheenbeen gehouden door een band, niets voor te bereiden, niets te kleven, vijf seconden plaatsing. Hij detecteert de beweging van het lidmaat eerder dan de spieractiviteit die ze veroorzaakt.

Die nuance telt bij de scoring. De AASM-criteria zijn voor EMG geschreven, en een dienst die die criteria naar de letter toepast moet bij elektroden blijven. Voor screening, ambulante polygrafie of een patiënt bij wie EMG al is mislukt, levert de bewegingssensor de verwachte dienst.

Er is er één per been nodig om de regels van bilaterale scoring te respecteren. De kit met twee sensoren en twee banden is daarvoor gemaakt; de kit met één sensor past bij unilaterale montages.